| |
De Gaudeif un sien Meester
Jan
wull sien Sohn en Handwerk lehren loeten, do gonk Jan in de Kerke un beddet to
ussen Herrgott wat um wull selig (zuträglich) wöre: do steit de
Köster achter dat Altar un seg 'dat Gaudeifen, dat Gaudeifen (gaudieben).'
Do geit Jan wier to sien Sohn', he möst dat Gaudeifen lehren, dat hedde em
usse Herrgott segt. Geit he met sienen Sohn un sögt sik enen Mann, de dat
Gaudeifen kann. Do goht se ene ganze Tied, kummt in so'n graut Wold, do steit
so'n klein Hüsken mot so'ne olle Frau derin; seg Jan 'wiet ji nich enen
Mann, de dat Gaudeisen kann?' 'Dat kann ji hier wull lehren,' seg de Frau,
'mien Sohn is en Meester dervon.' Do kührt (spricht) he met den Sohn, of
he dat Gaudeifen auk recht könne? De Gaudeifsmeester seg 'ick willt juen
Sohn wull lehren, dann kummt övern Johr wier, wann ji dann juen Sohn noch
kennt, dann will ick gar kien Lehrgeld hebben, un kenne ji em nig, dann
müge ji mi twe hunnert Dahler giewen.'
De Vader geit wier noh Hues, un de Sohn lehret gut hexen un gaudeifen. Asse dat
Johr um is, geit de Vader alle un grient wu he dat anfangen will, dat he sienen
Sohn kennt. Asse he der so geit un grient, do kümmt em so'n klein
Männiken in de Möte (entgegen), dat seg Mann, wat grien ji? ji sind
je so bedröft.' 'O,' seg Jan, 'ick hebbe mienen Sohn vör en Johr bie
en Gaudeifsmeester vermet, do sede de mig, ick soll övert Johr wier
kummen, un wann ick dann mienen Sohn nich kennde, dann soll ick em twe hunnert
Dahler giewen, un wann ick em kennde, dann höf ick nix to giewen; nu sin
ick so bange dat ick em nig kenne, un ick weet nig, wo ick dat Geld her kriegen
sall.' Do seg dat Männken, he soll en Körsken Braut met niemen, un
gohen unner den Kamin stohen: 'do up den Hahlbaum steit en Körfken, do
kiekt en Vügel- ken uht, dat is jue Sohn.'
Do geit Jan hen un schmit en Körsken Schwatbraut vör den Korf, do
kümmt dat Bügelten daruht un blickt der up. 'Holla, mien Sohn, bist
du hier?' seg de Vader. Do freude sick de Sohn dat he sienen Vader sog; awerst
de Lehrmeester seg 'dat het ju de Düvel in giewen, wu könn ji sus
juen Sohn kennen?' 'Vader, loet us gohn' sede de Junge.
Do will de Vader met sienen Sohn nach Hues hengohn, unnerweges kümmt der
ne Kutske an föhren, do segd de Sohn to sienen Vader 'ick will mie in enen
grauten Windhund maken, dann künn ji viel Geld met mie verdienen.' Do
röpt de Heer uht de Kutske 'Mann, will ji den Hund verkaupen?' 'Jau,' sede
de Vader. 'Wu viel Geld will ji den vör hebben?' 'Dertig Dahler.' 'Je,
Mann, dat is je viel, men wegen dat et so'n eislicke rohren Ruen (gewaltig
schöner Rüde) is, so will ick en behollen.' De Heer nimmt en in siene
Kutske, asse de en Lück (wenig) wegföhrt is, do sprinkt de Hund uht
den Wagen dör de Glase, un do was he kien Windhund mehr un was wier bie
sienen Vader.
Do goht se tosamen noh Hues. Den annern Dag is in dat neigste Dorb Markt, do
seg de Junge to sienen Vader 'ick will mie nu in en schön Perd maken, dann
verkaupet mie; awerst wann ji mie verkaupet, do möt ji mi den Taum
uttrecken, süs kann ick kien Mensk wier weren.' Do treckt de Vader met dat
Perd noh't Markt, do kümmt de Gaudeifsmeester un köft dat Perd
för hunnert Dahler, un de Vader verget un treckt em den Taum nig uht. Do
treckt de Mann met dat Perd noh Hues, un doet et in en Stall. Asse de Magd
öwer de Dehle geit, do segd dat Perd 'tüh mie den Taum uht, tüh
mie den Taum uht.' Do steiht de Magd un lu stert, 'je, kannst du kühren?'
Geit hen un tüht em den Taum uht, do werd dat Perd en Lüning
(Sperling), un flügt öwer de Döhre, un de Hexenmeester auk en
Lüning, un flügt em noh. Do kümmt se bie ene (zusammen), un
bietet sick, awerst de Meester verspielt un mäk sick in't Water, un is en
Fisk. Do werd de Junge auk en Fisk, un se bietet sick wier, dat de Meester
verspielen mot. Do mäk sick de Meester in en Hohn, un de Junge werd en
Voß un bitt den Meester den Kopp af; do is he storwen un liegt daut bes
up düssen Dag.
Jacob Grimm 1785 - 1863 u. Wilhelm Grimm 1786 - 1859
|
|
